زنگ خطر دانشمندان درباره کابوس های شبانه کودکان

تحقیقات صورت توسط پژوهشگران انگلیسی نشان می‌دهد، کابوس های منظم در دوران کودکی می‌تواند نشانه هشدار دهنده زودهنگامی از اختلالات روانی باشد.


بیشتر کودکان کابوس های شبانه دارند، اما استمرار این کابوس‌ها بمدت چند سال بویژه همراه با نشانه‌هایی مانند جیغ یا دست و پا زدن در خواب می‌تواند زنگ خطری جدی برای بروز اختلالات روانی در آینده باشد.


در پژوهش صورت گرفته حدود 6800 کودک تا سن 12 سالگی مورد بررسی قرار گرفتند و از والدین بطور منظم در خصوص مشکلات خواب کودکان سوال شد؛ در پایان مطالعه وضعیت روانی کودک شامل توهم، هذیان یا کنترل ذهن توسط دیگران مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج بدست آمده نشان می دهد که اغلب کودکان دچار کابوس‌های شبانه بودند، اما در 37 درصد از موارد وجود مشکلات مرتبط با کابوس های شبانه در چند سال پیاپی توسط والدین گزارش شد.
بر این اساس از هر 10 کودک، یک کودک در محدوده سنی سه تا هفت سال دچار مشکلات ترس و وحشت مرتبط با کابوس‌های شبانه بود.

زنگ خطر
محققان دانشگاه وارویک معتقدند که درگیری طولانی‌مدت با کابوس‌های شبانه با خطر ابتلا به مشکلات روانی در ارتباط است و از هر 1000 کودک، 47 کودک درگیر نوعی اختلال روانی هستند. همچنین کودکانی که در سن 12 سالگی همچنان دچار کابوس‌های شبانه هستند، 3.5 برابر بیش از دیگران در معرض اختلالات روانی قرار دارند.

پروفسور «دیتر ولکه» از پژوهشگران این مطالعه معتقد است: بهداشت خواب بسیار مهم بوده و همه افراد نیازمند یک خواب منظم هستند که اجتناب از دیدن فیلم‌های دلهره‌آور پیش از خواب یا عدم استفاده از تلفن همراه یا تبلت در تختخواب به کاهش مشکلات مرتبط با خواب کمک می‌کند.
استمرار کابوس‌های شبانه یک علامت هشدار دهنده جدی محسوب می‌شود و مداخلات زودهنگام روانپزشکی برای جلوگیری از تبدیل شدن این مشکل به یک اختلال روانی بویژه پیش از رسیدن به دوران بلوغ بسیار حائز اهمیت است. ارتباط بین مشکلات خواب و بروز اختلالات روانی هنوز بطور دقیق مشخص نشده است؛ با این حال محققان معتقدند که این مطالعه می‌تواند به تشخیص نشانه‌های اولیه اختلالات روانی کمک کند. نتایج این پژوهش در مجله Sleep منتشر شده است.

پیشگیری از اعتیاد در جوانان

کشیدن سیگار مقدمه‌ا‏ی است برای شروع اعتیاد به موادمخدر

در پاسخ به این سوال که چرا نوجوانان از مواد مخدر استفاده می‌کنند به نظر می‌رسد که حداقل در زمینه مصرف تفریحی و آزمایشی مواد در نوجوانان عامل کنجکاوی و قرار گرفتن در معرض فشار همسالان مهم‌ترین عوامل باشد, در عین حال, نوجوان تصور می‌کند که در برابر آثار منفی مواد مخدر آسیب‌ناپذیرند, در حالیکه واقعیت غیر از این است.
عده‌ای نیز معتقدند که مصرف مواد به آن‌ها نوعی آرامش و رهایی از آشفتگی درونی می‌دهد. مثلاً آن‌ها را شاد و سر حال می‌کند یا اندوه و ناراحتی را از بین می‌برد, در حالیکه در دراز مدت آثار و تبعات منفی آن مشخص و نمایان خواهد شد. بطور کلی طبقه‌بندی علل استفاده جوانان از مواد مخدر به‌صورت زیر است:
1- عوامل فردی : شامل نارحتی‌های روانی و جسمانی, وضعیت بد تحصیلی, محرویت‌ها, فشارهای روانی, احساس حقارت, اعتمادبنفس پایین, نظر مثبت در مورد مواد مخدر, شروع مصرف سیگار در سن پایین, تنوع طلبی, هیجان‌خواهی, درمان مشکل‌های خلقی, بیدار ماندن درشب امتحان و . . . می‌باشد.
2- عوامل خانوادگی : شامل مصرف مواد مخدر توسط والدین, درگیری و اختلاف والدین, ناهماهنگی بین والدین در تربیت فرزندان, آزادی بیش از حد یا کنترل سخت و شدید فرزندان, جدی نگرفتن تربیت فرزندان, نبودن احساس و عاطفه و محبت بین اعضای خانواده, ضعف معنویت و اعتقاد در خانواده, دور بودن والدین از یکدیگر بنا به دلایل مختلف و . . . می‌باشد. ارتباطات کمرنگ عاطفی وجود پیوند و ارتباطات عمیق خانوادگی نقش بسزایی در پیشگیری از اعتیاد دارد و هر قدر این روابط به سردی گراید خطر اعتیاد در محیط خانواده نیز افزایش می‌‏یابد.
عدم مهارت والدین در تربیت فرزندان وجود فرد معتاد در خانواده، سهل‌‏انگاری در توجه به زنگ خطرها مثل مصرف سیگار، ایجاد تنش و درگیری بین اعضاء خانواده، عدم گفتگو پیرامون اعتیاد در خانواده، فقر مادی یا رفاه اقتصادی خانواده دیگر عوامل گرایش به مصرف مواد مخدر می‌باشند. خانواده‌‏های بدسرپرست، بی‏ سرپرست و تک ‏سرپرست در این خانواده ‏ها به خاطر عدم وجود یکی از والدین و یا عدم صلاحیت آنان در تربیت آنان در تربیت فرزندان احتمال بروز اعتیاد افزایش خواهد یافت.
3- عوامل محیطی : شامل رابطه داشتن با دوستان و همسالان ناباب و معتاد, در دسترس بودن مواد مخدر, بیکاری, نداشتن برنامه برای پر کردن اوقات فراغت, پیدا کردن پایگاه و منزلت در بین دوستان, پذیرفته شدن در گروه و . . . می‌باشد.
4- عوامل اقتصادی : در بر گیرنده مواردی چون فقر مالی یا رفاه اقتصادی بیش از اندازه, عدم درآمد کافی, مشاغل شبانه و . . . می‌باشد.
5- عوامل فرهنگی و آموزشی: برخورداری از سواد پایین و عدم آگاهی از زیان‌های سو مصرف مواد مخدر نمونه‌هایی از این عوامل هستند.
علائم مصرف مواد مخدر میتواند به ‌شکل منفی و مثبت مشاهده شود:
مثبت : در کوتاه مدت مصرف مواد مخدر موجب افزایش کارآیی فرد می‌گردد, فرد احساس سرخوشی, سبکی, قدرت و پرانرژی بودن می‌کند. فعالیت‌های سخت و دشوار تسهیل گشته و یادگیری مطالب جدید آسان می‌گردد, حافظه تقویت شده و یادآوری مطالب قبلی به‌راحتی امکان‌پذیر می‌گردد. همچنین مقاومت در مقابل درد افزایش می‌یابد. اما باید بدانیم که این تغییرها کوتاه مدت است, و معمولاً اثرات منفی پس از مدتی نمایان می‌شود.
منفی :
- وابستگی و افسردگی.
- تغییرات شخصی :
1- کاهش علایق و انگیزه‌ها.
2- کاهش احساس مسؤلیت.
3- کاهش توجه به تحصیل, شغل و خانواده.
در مصرف مواد به‌ طور عمده مشکل‌های زیر قابل مشاهده است :
- بی‏خوابی هنگام شب
- خواب‏ آلودگی در طی روز
- پرخاشگری
- آبسه چرکی مغز
- عفونت مغز
- بیماری‌های مختلف ناشی از مرگ بخشی از سلول‌های مغزی و نخاع به دنبال مصرف زیاد.
- گوارش : تهوع و استفراغ، کاهش اسید معده و اختلال در هضم غذا بی ‏اشتهایی و کاهش وزن.
- کلیه : ناتوانی در تخلیه ادرار، نارسایی، عفونت کلیه.
- پوست : خارش، تیره شدن رنگ پوست، تیرگی لبها، کهیر، عفونت پوست.
- ریه : انسداد ناگهانی رگ‌های تغذیه کننده ریه، عفونت ریه، ایست تنفسی به دنبال مصرف زیاد.
- قلب : نارسایی قلب، بهم خوردن نظم ضربان قلب، عفونت کلیه داخلی و دریچه‌‏های قلب.
- عروق و خون : سخت شدن دیواره عروق، التهاب عروق، عفونت عروق.
- کبد : اشکال در کار کبد، عفونت و التهاب کبد، بیماری مزمن کبدی.
- بیضه و تخمدان : کاهش میل جنسی، کاهش توان جنسی.
- یبوست شدید و خونریزی و احتمالاً برخی از اختلال‌های دستگاه گوارشی مانند : کم شدن حرکات معده, زخم اثنی و عشر, التهاب معده, کاهش ترشح لوزالمعده, صفرا,کند شدن هضم غذا و بی‌اشتهایی و . . .
- ناراحتی‌های پوستی از قبیل خارش, ایجاد لکه‌های پوستی و ورم جلدی.
- کاهش فشار خون و سرگیجه.
- خواب آلودگی و عدم هوشیاری, ضعف و رنجوری مفرط.
- خونریزی مغزی داخل جمجمه‌ای (به علت مصرف غیرپزشکی آمفتامین).
- عفونت‌های ناشی از آلودگی وسایل تزریق مانند: کزاز, التهاب کبد, التهاب پوشش داخلی قلب, ایدز, ناراحتی ریوی و . . .
- قانقاریا (به علت نرسیدن خون کافی و اختلال تغذیه در بافت‌ها) که سبب مرگ نسوج مبتلا می‌گردد و احتمالاً به قطع قسمت‌های آسیب دیده منجر می‌گردد.
- کاهش مقاومت بدن در مقابل امراض عفونی, مانند: ذات الریه, سل و آبسه‌های ریوی.
- قطع ترشح مواد شبه مرفین یا مسکن‌های طبیعی بدن.
- وابستگی به مواد مخدر (اعتیاد).
- تحمل دارویی (نیاز به بالا بردن پیوسته مواد مخدر).
- افت توانایی بدنی و ناتوانی در عملکردهای مختلف به‌علت مصرف بالای انرژی.
معتادان به مواد مخدر در اثر مصرف مواد مخدر دچار کم‌کاری غده هیپوفیز (یکی از غده‌های مغزی) و کورتکس (قسمتی از مغز که با آن فعالیت‌های عالی مغزی انجام می‌گیرد) خود شده و به مرور ترشح مواد شیمیایی مغزی (انتقال‌دهنده‌های عصبی) که مواد ضد درد و استرس مغز هستند را دچار اختلال می‌کنند. آن‌ها به‌تدریج به مواد مخدر وابستگی جسمانی و روانی پیدا می‌کنند.
توصیه‌های پیشگیرانه :
1. خطرات و عوارض مصرف مواد اعتیاد‏آور را خوب بشناسید.

2. مواد مخدر را حتی یک بار هم امتحان نکنید. هیچکس در کل دنیا نمی‏تواند به شما اطمینان بدهد که یکبار مصرف کردن معتادتان نمی‏کند. معتادی وجود ندارد که به‌خاطر معتاد شدن مصرف مواد را شروع کرده باشد!؟ پس این همه معتاد از کجا آمده‌اند؟!!! آیا دوست دارید پریدن از طبقه دهم یک ساختمان یا لمس کردن سیم‏های بدون روکش برق را حتی برای یک بار هم امتحان کنید؟
3. به هر کس که مواد را به شما تعارف کرد محکم و قاطع بگوید «نه» اینکه ما بتوانیم به دوستمان «نه» بگویم یک هنر است. افراد خوش فکر هر تعارفی که مخالف سلامتی‌یشان باشد به‌راحتی رد می‌کنند.
4. این فکر اشتباهی است که هر موقع بخواهیم می‌توانیم مواد مخدر را مصرف نکنیم. ‌بعضی‏ها فکر می‏کنند با بقیه فرق دارند و هر وقت که اراده کنند می‌توانند مصرف مواد را کنار بگذارند، در حالی که این طرز تفکر منجر به اعتیاد می‏شد.
5. جواب‌هایی از قبل برای اصرار زیاد اطرافیانتان آماده کنید. پیشاپیش به این جمله‌ها فکر کنید «خیلی کیف داره»، «شنگول میشی»، «سرحال میشی» و اگر کمی‌ تردید کنید، می‌گویند: «بچه ننه‌ای»، «‌ترسویی»، اول تجربه کن بعد بگو بده»، «هنوز مرد نشدی»، «پس چرا فلانی کشید و معتاد نشد ؟ و . . .
6. یادتان باشد که کشیدن سیگار مقدمه‌ا‏ی است برای شروع اعتیاد به موادمخدر.
7. از رفت و آمد در مکان‏های آلوده و دوستی با افراد مشکوک پرهیز کنید.
8. از دوستی با افرادی که با شما اختلاف سنی زیادی دارند خودداری کنید.
9. به یاد داشته باشید مواد اعتیادآور سم کشنده‌ای هستند، که اثر آن‌ها به‌تدریج ظاهر می‏شد.
10. به صحبت‏های پدر و مادرتان اطمینان کنید و سعی کنید ارتباط‌تان را با آن‌ها محکم کنید.
11. با مطالعه، ورزش و تفریحات سالم برای اوقات فراغت خودتان را برنامه‌ریزی کنید.
12. به یاد داشته باشید کسانی که مواد مخدر رو به شما معرفی می‏کنند، چهره‌شان فرقی با دیگران ندارد. پس دوستان و نزدیکان خودتان را خوب بشناسید.
13. به هنگام سختی و ناراحتی با پدر و مادر و یا (ترجیح با پدر و یا مادر است)، یک بزرگ‌تر مطمئن و قابل اعتماد مشورت کنید.
14. اگر نمی‌توانید حرف خودتان را به آن‌ها بزنید می‌توانید به دفتر مشاوره یا روان‌شناس و یا به‌شکل تلفنی با صدای مشاور 148 تماس بگیرید.

اسراری از دختران نوجوان که باید بدانیم!

فقط لجبازی می‌کند، می‌گوید که خودش می‌خواهد برای لباس‌ها‌ و وسایلش سلیقه به خرج بدهد، می‌خواهد انتخاب وسایلش به انتخاب خودش باشد، مدام قهر و دعوا می‌کند. زیاد جلوی آینه می‌ایستد و به خودش نگاه می‌کند. به سادگی حرف‌های ما که پدر و مادر و خیرخواهش هستیم را قبول نمی‌کند و دلش می‌خواهد خودش تجربه کند!

بی‌شک دوران بلوغ یکی از پرتنش‌ترین دوران‌ها‌ی زندگی هر دختری است. دختران پس از 14 سالگی با توجه به بروز تحولات جسمی- روانی در آن‌ها، دغدغه‌ها و دلمشغولی‌های خاصی پیدا می‌کنند که والدین باید به آن‌ها کمک کنند تا بتوانند این نگرانی‌ها و دغدغه‌ها را راحت‌تر تحمل نمایند و با آن‌ها کنار بیایند. بلوغ مرحله‌ای بحرانی است که در گذر از این دوره، زیربنای زندگی بزرگسالی فرد پی‌ریزی می‌شود. این دوره با تحول‌های فراوان جسمی و روانی همراه است و موجب تغییر نگاه فرد نسبت به جهان اطراف، رفتار و احساساتش می‌شود.
بدین جهت به مهم‌ترین اهداف تربیتی در این دوره اشاره می‌کنیم:
تعادل نسبی در توجه به ظاهر یکی از نگرانی‌های دختران نوجوان در این دوره مشکلاتی است که از نظر قیافه ظاهر در بدن آن‌ها ایجاد می‌شود. رشد سریع جسمانی در این دوره موجب می‌شود که دارای نوعی قامت دوکی شکل و ناهنجار گردند. رشد سریع استخوان‌ها یک منظره ناموزون به آن‌ها می‌بخشد و جوش‌های دوره نوجوانی قیافه ظاهرشان را کاملاً بهم می‌ریزد. برای رفع این نگرانی‌ها اغلب دست به اقداماتی می‌زنند که ممکن است ضررهای جدی در پی داشته باشد رژیم غذایی و لاغری درست زمانی که نیاز به مواد غذایی و ویتامین‌ها را دارند باعث محرومیت آن‌ها از آن مواد شده و خود ایجاد بی‌اشتهایی روانی می‌کند.
برای برخورد مناسب با این مسئله اولین رسالت و وظیفه پدر و مادر و معلمان و مربیان دختر نوجوان این است که‌شناختی وسیع نسبت به تیپ‌ها و گرایش‌های مخلتف دختران در این دوره پیدا کنند.‌‌ همان طور که اشپرانگر در مورد نوجوانان 8 تیپ را ذکر می‌کند.

8 تیپ نوجوانان شامل:
1- تیپ متوجه بدن و طبیعت
2- طبیعت پر شور و زیبا پسند
3- تیپ متفکر
4- تیپ فعال که ارزشهای او متوجه پیشرفت و موفقیت است.
5- تیپ ماجراجو یا متمایل به سلطه‌گری بر دیگران و شهرت طلبی
6- تیپ اجتماعی با ظرفیت نوع پرستی و دیگر خواهی
7- تیپ اخلاقی، مشتاق: در آتیه که از اصول اخلاقی دفاع می‌کند.
8- تیپ مذهبی

باید ضمن اینکه این تغییرات را طبیعی و از تحولات این دوره برای دختر جلوه دهیم سعی شود توجه او را از ظاهر به ارزش‌ها و زیبایی‌های باطنی سوق دهیم.
نکته جالبی که از تحقیقات که در سال 1995 در دانشگاه آریزونا به خانواده باید به جای تنبیه با او صمیمانه به صحبت بنشینند تا او هم به بیان احساسات خود بپردازد و شروع به درد دل کند و از احساسات سرخورده درونی خود صحبت کند و دلایل خود را توضیح دهد و این وسیله‌ای برای بیرون ریختن احساسات و خشم نوجوان می‌شود

عمل آمد نشان داد که 90% دختران سفید پوست از میزان وزن خود ناراضی بودند. بر خلاف زنان سفید پوست 70% دختران سیاه پوست از ظاهر خود بسیار خشنود بودند زیرا 64% آن‌ها چند کیلو اضافه وزن را به لاغری مفرط ترجیح می‌دادند. 65% آن‌ها معتقد بودند که زن با بالا رفتن سن از زیبایی بیشتری بهره‌مند می‌گردد و نکات قابل توجهی که در فرهنگ دختران نوجوان سیاه پوست به چشم می‌خورد اعتقاد آن‌ها به زیبایی سیرت و درون و نه زیبایی برون است.
بهر حال همه دختران نوجوان باید یک وسعت دید در مورد زیبایی پیدا کنند که در این صورت از نگاه افراطی آنان به زیبایی ظاهر کاسته می‌شود و متوجه زیبایی‌های دیگر می‌گردند به گفته هاوفیلد زیبایی دختر ممکن است در چگونگی عقیده و رفتار و نظر وی در مورد زندگی اثر فراوان داشته باشد. ممکن است بیش از اندازه به زیبایی خود مغرور گردد و به دیگران فخر و تکبر بفروشد یا اینکه او را به خود آرایی وادارد و این به مرور از بسیاری از بی‌بند و باری‌ها در آنان و خود نمایی هاست.

کسب هویت
یکی دیگر از الزامات تربیتی در این دوره کمک به دختران نوجوان برای کسب هویت است. نوجوانان در این دوره با سه سئوال عمده و اساسی در زندگی روبرو هستند:
- من کی هستم؟
- از کجا آمده‌ام؟
- و به کجا خواهم رفت؟

تا جواب این سه سئوال را نیابد به آرامش نخواهد رسید و دچار بحرانی جدی به نام بحران هویت خواهد بود. در مورد سئوال اول که من کی هستم بستگی به مجموعه اطلاعاتی که از دوران کودکی بر او در مورد شخصیتش سئوالات او را به احساسی در مورد خود می‌رساند که اگر القائات مثبت بوده او احساس خوبی به خود دارد و اگر منفی باشد و مرتب او را به عنوان فردی بی‌عرضه، تنبل، بی‌لیاقت و اینکه به هیچ دردی نمی‌خورد خطاب شده باشد او احساس منفی به خود خواهد داشت.

در هر حال باید پاسخ درستی برای خود در مورد خودش داشته باشد و اگر این پاسخ را از مراجع ذی صلاح نگیرد برای کسب هویت خود به دوستان و گروه همسالان پناه می‌برد و سعی می‌کند با عمل کردن طبق میل آن‌ها و پذیرفتن ارزش‌های گروه احساس استقلال و بلوغ خود را به اثبات برساند و مانند آن‌ها لباس می‌پوشد و چنان تیپ و... را برای خود انتخاب می‌کند که باعث نگرانی در خانوادگی می‌شود و از اینکه چرا دختر خانواده اقدام به چنین اعمالی می‌کند متأسف و غمگین می‌گردند و او را سرزنش می‌کنند. خانواده باید به جای تنبیه با او صمیمانه به صحبت بنشینند تا او هم به بیان احساسات خود بپردازد و شروع به درد دل کند و از احساسات سرخورده درونی خود صحبت کند و دلایل خود را توضیح دهد و این وسیله‌ای برای بیرون ریختن احساسات و خشم نوجوان می‌شود.

مرا نمی‌فهمید!
«شما درک نمی‌کنید»! حق با اوست. دختر نوجوان همه چیز را از نگاه خود می‌بیند و والدین بالخص مادر با پافشاری و سماجت می‌خواهد بفهمد افکار دخترش از کجا سرچشمه گرفته است. نوجوانان تصور می‌کنند در مرکز هستی قرار گرفته‌اند و دنیا به تماشای آنها ایستاده است.
به نظر نوجوان‌ها، نمی‌شود به بزرگ‌ترها اعتماد کرد چون آنها اصلا از دنیای نوجوان‌ها سر در نمی‌آورند. آنها روابط مستقیم و گفتگوی بی‌پرده را دوست دارند و آن را کاملا درک می‌کنند.آنها به دلیل سنشان پیام‌های مبهم را درک نمی‌کنند و احتمالا آن را به شکلی نادرست تعبیر می‌کنند. به همین دلیل است که طعنه و طنز، نوجوان را آزرده می‌کند.
دختران نوجوان از شنیدن گفته‌های مثبت استقبال می‌کنند نه گفتار مخرب، جملات منفی و مخرب معمولا به ناراحتی، شرم و عدم‌خلاقیت آنان منجر می‌شود و تعبیر آنها نیز برای نوجوانان دشوار است. یکی از نشانه‌های پایان یافتن نوجوانی زمانی است که دختری بتواند به والدینش بگوید:«شاید حق با تو باشد.»

اولین نشانه های لکنت زبان در کودکان کدامند!

بسیاری از کودکان بین سنین 2 تا 5 سالگی از دوره لکنت زبان می گذرند و بعضی بخش های کلمات، جملات یا عبارات را تکرار می کنند یا آنها را کش می دهند یا بجای بعضی بخش ها صداهایی در می آورند. لکنت و گرفتگی زبان نوعی از dysfluency (وقفه در جریان صحبت) است. در بسیاری از موارد، لکنت تا 5 سالگی خود به خود از بین می رود.

هیچ دارویی برای لکنت وجود ندارد، ولی روش های درمانی مؤثری هست که با استفاده از آنها می توانید به کودک کمک کنید تا بر این وضعیت غلبه کند.


دلایل لکنت زبان کدامند؟

کارشناسان معتقدند که عوامل مختلفی وجود دارند که منجر به لکنت زبان می شوند:
• ژنتیک: حدود 60 درصد از آنهایی که لکنت زبان دارند، یکی از اعضای نزدیک خانواده آنها نیز زبانش می گیرد.
• مشکلات زبانی و گفتاری دیگر یا تأخیر در رشد
• تفاوت های پردازش زبانی در مغز: افرادی که لکنت زبان دارد، زبان را در بخش های مختلف مغز پردازش می کنند و در تعامل پیغام های مغز با عضلات و اعضای بدون که مسئول حرف زدن هستند، مشکلاتی وجود دارد.

• سطح بالای فعالیت
• سرعت زیاد در حرف زدن

نشانه های اولیه لکنت زبان

اولین نشانه های لکنت زبان زمانی ظاهر می شوند که کودک 18 تا 24 ماه دارد و موجی از واژگان به سمت او روانه می شود و او با استفاده از این کلمات شروع به جمله سازی می کند. شاید والدین از لکنت زبان فرزندشان ناراحت و ناامید شوند، ولی این مرحله کاملاً طبیعی است و باید صبر پیشه کرد تا این دوره بگذرد.

کودک به مدت چند هفته یا چند ماه زبانش می گیرد، ولی در واقع این گرفتگی زبان ناپیوسته است. بیشتر کودکانی که قبل از 5 سالگی زبانشان می گیرد، بدون نیاز به مداخله هایی مانند گفتار درمانی، خوب می شوند.

ولی اگر لکنت زبان کودک تبدیل به مسئله ای دائمی شود و حتی بدتر شود یا با حرکت بدن یا صورت همراه باشد، باید حتماً او را نزد گفتار درمان ببرید تا معاینه شود و بهتر است این معاینه تا قبل از 3 سالگی انجام شود.

روی این قسمت کلیک کنید تا تصویر را در انداره واقعی 550در173پیکسل ببینید.

سال های مدرسه

معمولاً وقتی کودکان وارد مدرسه می شوند و مهارت های ارتباطی آنها تقویت می شود، لکنت زبان آنها متوقف می شود. کودک مدرسه ای که هنوز لکنت زبان دارد احتمالاً کاملاً به مشکل خود واقف است و از آن خجالت می کشد. دوستان و همکلاسی ها متوجه این مشکل کودک می شوند و ممکن است او را اذیت کنند.

اگر این اتفاق برای کودک افتاد، باید با معلم او مشورت کنید و حتی با دوستان فرزندتان صحبت کنید. شاید بهتر باشد معلم فرزندتان از موقعیت های استرس زای برای او اجتناب کند تا گفتاردرمانی فرزندتان به تدریج نتیجه هایش را نشان بدهد.

چه زمانی از پزشک کمک بخواهیم؟

اگر فرزندتان 5 ساله شده و هنوز مشکل گرفتگی زبان دارد، باید نزد پزشک بروید و احتمالاً او گفتاردرمانی را برای فرزندتان توصیه می کند.

در موارد زیر بهتر است با گفتار درمان مشورت کنید:
• وقتی تکرار کل کلمات یا جملات برای کودک سخت می شود
• وقتی تکرار صداها و بخش ها بیشتر از قبل می شود
• وقتی کودک کلمات را بیشتر از قبل می کشد
• وقتی صحبت کردن برای کودک بسیار سخت و محدود می شود
• وقتی متوجه می شوید کشش بعضی از عضلات صورت بیشتر شده است
• وقتی کشش صدا منجر به بالا رفتن گام صدا می شود
• وقتی کودک سعی می کند از موقعیت هایی که نیاز به حرف زدن دارد اجتناب کند
• وقتی کودک کلمه ای را از ترس لکنت زبان عوض می کند
• وقتی نگرانی های دیگری درباره نحوه حرف زدن فرزندتان دارید.

اگر بیش از 6 ماه نگرانی شما در مورد لکنت زبان فرزندتان طول کشید، در بیشتر مدارس تست و درمان صحیح برای این وضعیت وجود دارد.

والدین چه کار می توانند بکنند؟

این گام ها را برای کمک به فرزندتان امتحان کنید:

• از فرزندتان نخواهید که کاملاً درست و دقیق حرف بزند. بگذارید حرف زدن برای او جالب و لذتبخش باشد.

• از وعده های غذایی خانوادگی به عنوان فرصتی برای گفتگو استفاده کنید. از چیزهایی مانند رادیو و تلویزیون که حواستان را پرت می کنند اجتناب کنید.

• انتقاد نکنید و دائماً به تصحیح کلمات و جملات او نپردازید.

• زمانیکه فرزندتان احساس ناراحتی می کند یا لکنت او افزایش می یابد، او را مجبور نکنید که بلند حرف بزند یا مطلبی را بخواند. بجای این کار، در این مواقع، فعالیت هایی را پیشنهاد کنید که نیازی به حرف زدن ندارند.

• وسط حرف فرزندتان نپرید و او را مجبور نکنید که حرفش را تمام کند.
• به او نگوئید که قبل از حرف زند فکر کند.
• فضای آرامش بخشی در منزل ایجاد کنید.
• هنگام حرف زدن با فرزندتان یا دیگران در حضور او، آرام و واضح حرف بزنید.
• تماس چشمی را با فرزندتان حفظ کنید. سعی نکنید جای دیگری را نگاه کنید یا ناراحتی خود را نشان دهید.
• بگذارید خودش حرفش را بزند و جملات و افکارش را تا انتها بگوید. قبل از پاسخ دادن به سوالات یا حرف هایش مکث کوتاهی نمایید.
• با او آرام آرام حرف بزنید. این کار به تمرین نیاز دارد! اینکه در آرام حرف زدن برای او نمونه و الگو باشید، به روانی گفتار فرزندتان کمک خواهد کرد.

توصیه های درمانی برای شب ادراری در کودکان

عوامل شب ادراری در کودکانعوامل شب ادراری در کودکان معمولا به دلیل تاخیر در شکل گیری و رشد مکانیزمی است که تخلیه ی ادرار را کنترل می کند. در بیشتر مواقع این مشکل به خودی خود حل خواهد شد اما می توان به کودک کمک کرد تا این مشکل زودتر برطرف شود.
شب ادراری در کودکان به معنای تخیله ی ناخواسته ی ادرار در طول شب می باشد. شب ادراری در کودکان معمولا علل چندگانه ای دارد که به هم پیوسته هستند اما عامل اصلی شب ادراری در کودکان تاخیر در رشد کارکردهایی است که تخلیه ادرار را کنترل می کنند.

در سال های اولیه زندگی، کودک در صورت پر بودن مثانه اقدام به تخلیه ی ادرار می کند و این مسئله در طول روز یا شب برایش تفاوتی ندارد. با بزرگتر شدن کودک و رشد مکانیزم های مربوط به کنترل ادرار، کودک در حدود 2 تا 3 سالگی به تدریج قادر می شود تا در طول شب بدون آنکه خودش را خیس کند، بخوابد. اما در بعضی موارد کودک این توانایی را با تاخیر و در سنین بالاتر کسب می کند.

یکی از عوامل شب ادراری در کودکان این است که بدن کودک در شب آب زیادی تولید می کند. در بدن انسان ماده ی خاصی به نام ADH ( هورمون ضد ادرار ) تولید می شود که میزان آب تولیدی بدن را در کلیه ها تنظیم می کند. در کودکان از حدود 2 سالگی این هورمون با چرخه ی تولید متغیر در روز و شب ترشح می شود به طوری که در طول شب به میزان بیشتری از این ماده تولید می شود و در نتیجه کلیه ها در طول شب آب کمتری تولید می کنند اما در عین حال به تصفیه ی ضایعات ادامه می دهند. به همین علت ادرار در صبح غلیظ تر و تیره تر است و بوی تندتری دارد. در بسیاری از کودکان شکل گیری این چرخه ی تولید با تاخیر صورت می گیرد و به همین علت میزان تولید ادرار در طول شب کاهش نمی یابد و معمولا مثانه ی کودکان در نیمه شب پر می شود.
یکی دیگر از عوامل شب اداری در کودکان، عمیق تربودن خواب کودکان در مقایسه با بزرگسالان است و به همین علت کودکان در صورت پر شدن مثانه تحریک کافی را دریافت نمی کنند در حالی که بزرگسالان با پر شدن مثانه از خواب بیدار می شوند.
دیگر عوامل شب ادراری در کودکان این است که کودکان مایعات بیشتری را در مقایسه با بزرگسالان مصرف می کنند و حتی در بسیاری از موارد این مقدار از نیاز واقعی آنها بیشتر است. اگر چه کودک در طول روز دفعات بیشتری به دستشویی می رود اما نوشیدن زیاد مایعات باعث می شود تا در شب و بعد از گذشت حدود 3 یا 4 ساعت از خواب، مثانه مجددا پر شده و کودک خودش را خیس کند.عوامل شب ادراری در کودکان و آسیب روانشناختی
در بعضی مواقع عوامل شب ادراری در کودکان می تواند نشانگر وجود یک آسیب روانشناختی در کودک باشد. البته معمولا عامل روانشناختی تنها علت بروز این عارضه نیست اما می تواند احتمال وقوع شب ادراری را افزایش دهد. وجود مشکل در مدرسه، اشکال در ایجاد ارتباط با همسالان، جرو بحث های خانوادگی، تغییر و جابه جایی های مکانی و یا تولد خواهر و برادر کوچکتر می توانند سبب ساز آسیب های روانی در کودک شوند.در بعضی از کودکان این آسیب های روانی به شکل دل درد، حالت تهوع، استفراغ و یا شب ادراری در کودکان بروز پیدا می کنند.

اگر شب ادراری کودکان تا 4 یا 5 سالگی ادامه پیدا کرد، بهتر است تا میزان مایعات مصرفی کودک را نه تنها در شب بلکه در طول روز نیز کاهش دهید و از کودک بخواهید تا در طول روز و قبل از خواب با فواصل منظمی به دستشویی برود. در صورت ادامه ی شب ادراری تا 5 یا 6 سالگی بهتر است تا برخی آزمایشات را برای اطمینان از عدم وجود عفونت، ناهنجاری های جزیی در دستگاه ادرار و نیز عدم ابتلای کودک به دیابت انجام دهید.

چند توصیه ی عملی برای درمان شب ادراری در کودکان :
1. حدود نیمه شب، قبل از آنکه خودتان به رختخواب بروید، کودک را بیدار کنید و او را به دستشویی ببرید. این کار علاوه بر آنکه باعث تخلیه ی مجدد مثانه ی کودک می شود، به تدریج به او یاد می دهد تا در طول شب هرازچند گاهی از خواب بیدار شود و اگر لازم باشد به دستشویی برود. با بالاتر رفتن سن کودک می توانید از او بخواهید تا هر شب به کمک زنگ ساعت در زمان معینی بیدار شود و به دستشویی برود.

2. از حدود 5 تا 7 سالگی می توانید به کودک آموزش دهید تا ادرارش را کنترل کند. برای آموزش این مسئله از کودک بخواهید تا قبل از تخلیه ی ادرار از 3 تا 5 شماره و یا بیشتر بشمارد و ادرارش را در این مدت نگه دارد تا با این روش کنترل مثانه اش را یاد بگیرد.
3. به کودک یاد بدهید تا در نوشیدن مایعات زیاده روی نکند. از او بخواهید تا مایعات را به آرامی بنوشد و قبل از قورت دادن، چند لحظه در دهانش نگه دارد. نوشیدن چای و نوشابه را قدغن کنید.
4. اگر همه ی روش هایی که تا کنون استفاده کرده اید بی نتیجه بوده اند، بهتر است تا از شیوه ی "زنگ هشدار" استفاده کنید. در این روش یک زنگ هشدار را که به رطوبت حساس است، داخل تشک کودک قرار می دهند. زمانی که کودک تشک را خیس می کند زنگ به صدا در می آید. با این شیوه کودک به تدریج یاد خواهد گرفت که با شنیدن صدای زنگ ادرارش را کنترل کند، زنگ را قطع کند و برای تخلیه ی مثانه اش به دستشویی برود.