مشاوره ازدواج و خانواده کودک و نوجوان
سایت تخصصی مشاوره روانشناسی و روانپزشکی با هزاران مطلب مفیدو آموزنده
مشاوره ازدواج و خانواده کودک و نوجوان
سایت تخصصی مشاوره روانشناسی و روانپزشکی با هزاران مطلب مفیدو آموزندهاشتباهات والدین در حرف زدن با کودکان
یکی از روش های ارتباطی با کودکان حرف زدن است. اگر بتوانید روش های صحیح حرف زدن خود با کودکان را یاد بگیرید، به طور غیرمستقیم درست حرف زدن را به او نیز می آموزید.
1. غر زدن
بسیاری از والدین برای اینکه فرزندشان تکالیفش را درست انجام دهد یا غذایش را کامل بخورد، مدام سر او غر می زنند و اعتراض می کنند. این رفتار به هیچ عنوان مناسب و پاسخگو نیست. بر اساس مجله تایم، این کار باعث می شود تا کودک لج کند و درست برعکس آن را انجام دهد. این مساله همچنین باعث می شود تا فرزند از زمان هایی همچون غذاخوردن فرار و سعی کند خودش را به کاری دیگر مشغول کند.
2. کوتاه پاسخ دادن
والدینی که با پاسخ کوتاه فرزند را مجبور می کنند از آنها اطاعت کند، به هیچ عنوان روش درستی برای تربیت کودک خود انتخاب نکرده اند. با گفتن عبارت: «برای اینکه من می گم!» باعث می شوید تا کودک هرگز به چرایی مسایل فکر نکند. قدرت تحلیل و پرسشگرایی را از او می گیرید. یا گفتن عبارتی همچون: «هر چه من می گویم را باید انجام دهی» به این مفهوم است که هیچ احترامی برای فرزند خود قایل نیستید و او نیز در مقابل به شما احترام نخواهد گذاشت. برای تربیت صحیح فرزندان، برای پاسخ به سوالات او زمان بگذارید و با صبر کامل و مرتبط به او پاسخ بدهید.
3. کودکانه رفتار کردن
کودکان بسیار باهوش تر از آن هستند که تصور می کنید. لازم نیست صدای خود را کودکانه کنید یا با کلمات خیلی بچهگانه با او حرف بزنید تا به حرف هایتان گوش کنند. کودکان مکالمات مردم با یکدیگر را می شنوند و کودکانه حرف زدن را نوعی اهانت به خود می دانند.
4. مشغول بودن
کودکان دوست دارند برای آنها ارزش قایل شوید. به همین دلیل بسیار مهم است واقعا برای آنها ارزش قایل شوید. هنگام صحبت با فرزند خود، گوشی موبایل را کنار بگذارید و با همه حواس به حرف های او گوش فرا دهید. این باعث می شود تا اعتمادبه نفس پیدا کنند و آن حس ارزشمندی که دنبالش هستند را از شما بگیرند.
5. زیاد حرف زدن
تحقیقات کارشناسان ثابت کرده است، مغز هر انسانی می تواند در هر مرتبه، به طور متوسط 5 تا 9 موضوع را به خاطر بسپارد. به همین دلیل است که کودکان وقتی بیشتر از ظرفیت خود می شنوند، دیگر تمایلی به گوش کردن ادامه حرف ها ندارند. اگر می خواهید مسایل زیادی به فرزند خود بیاموزید، آن را به چندین بخش کوتاه تقسیم کنید تا نتیجه بهتری داشته باشد.
6. استفاده از واژه های محکوم یا سرزنش کننده
هرگز از واژه هایی که باعث ایجاد حس گناه در کودک می شود، استفاده نکنید. کودکان از همان ابتدا حس همدردی ندارند و بسیاری از چیزها را نمی توانند درک کنند. نباید برای اشتباهای که انجام می دهند خیلی آنها را مواخذه و سرزنش کنید.
7. تهدید کردن
هدف از بزرگ کردن کودک این نیست که او را مطیع و فرمانبردار خود تربیت کنیم. باید به کودکان فرصت فکر و خطا کردن بدهد. تهدید کردن کودک باعث می شود تا اعتمادبهنفس او از بین برود و در بزرگسالی دچار مشکل بشود.
تاثیر حمام آب گرم بر روی کودکان اوتیستیک
یافتههای یک تحقیق حاکیست: روش درمانی حمام آب گرم، راه حلی است که میتواند به کاهش علائم بیماری اوتیسم کمک کند.تا به امروز درمان قطعی برای بیماری اوتیسم یافت نشده و تنها به کمک تشخیص زودهنگام و مراقبتهای اصولی میتوان علائم این اختلال فراگیر رشدی را کاهش داد.
در واقع هدف اصلی پژوهشگران کمک به بهبود زندگی روزانه این کودکان و افزایش تعامل آنها با محیط اطراف است.
در این تحقیق، پژوهشگران امریکایی، 10 کودک مبتلا به اوتیسم را به مدت 30 دقیقه در حمام آب گرم با 39 درجه سانتی گراد قرار دادند. آب گرم تاثیر مطلوبی بر روی قدرت ارتباطی کودک داشت و باعث کاهش رفتارهای تکراری وی شد. این در حالی است که اگر آب کمی سردتر باشد، چنین تاثیری را بر روی کودکان مبتلا به اوتیسم نخواهد داشت.
تیم تحقیقاتی کالج آلبرت اینشتین در نیویورک قصد دارد با انجام تحقیقات تکمیلی علت این پدیده را کشف کند. به گفته این پژوهشگران ممکن است آب 39 درجه ژنی را در بدن فعال کند که بر روی سیستم ایمنی بدن تاثیر دارد.
پیشنهادات شب امتحانی
توصیههای مهم امتحانی
امتحان معیار ارزشیابی دانستهها و تواناییهای شماست و شما میتوانید از آن به عنوان ابزاری برای ارزیابی مهارت های یادگیری خود استفاده کنید. اما شرایط فیزیکی و ذهنی وجود دارد که عملکرد شما در حین امتحان را تحت تأثیر قرار میدهد. بنابراین لازم است پاره ای نکات را هنگام امتحان رعایت کنید.
برای عملکرد بهتر در امتحان توصیه های زیر را بکارگیرید:
با آمادگی کامل و به موقع در سر جلسهی امتحان حاضر شوید. وسایل مورد نیاز مثل مداد، خودکار، ماشین حساب، لغت نامه و ساعت را به همراه داشته باشید. با این کار همه چیز در دسترس شما خواهد بود و نیازی به قرض گرفتن وسایل دیگران پیدا نخواهید کرد.
با اطمینان خاطر و آرامش کامل در امتحان شرکت کنید. مثبت اندیشی کنید. همواره این جملات را در ذهن خود تکرار کنید: ” من برای امتحان کاملا آماده ام و به خوبی از عهده آن برمی آیم. ” نگرانی را از خود دور کنید. هر گاه احساس نگرانی کردید، چند نفس عمیق بکشید تا آرام شوید. قبل از امتحان با دوستانتان راجع به اضطراب و دلشوره صحبت نکنید. بهتر است بدانید که نگرانی همچون یک بیماری مسری قابل سرایت به دیگران است.
آرام ولی هوشیار باشید. اگر حق انتخاب دارید، مکان مناسبی را برای نشستن انتخاب کنید. نیمکتی را انتخاب کنید که بر روی آن فضای کافی برای کار داشته باشید. به پشتی نیمکت تکیه دهید و راحت باشید.
در ابتدا نگاهی گذرا به سۆالات بیندازید. حدودا 10% از وقت خود را برای این کار صرف کنید. کلمات کلیدی ( در سۆالات ) را مشخص کنید و برای پاسخ دادن به سۆالات زمانبندی کنید. در حالیکه سۆالات را میخوانید، نکاتی که به ذهنتان میرسد و میتوانید مفید باشد را در کنار آنها یادداشت کنید.
برای پاسخگویی به سۆالات از یک برنامه منظم پیروی کنید. ابتدا به سۆالات ساده تر پاسخ دهید و بعد به آنها که نمره بیشتری دارند. سپس به ترتیب به سوالاتی پاسخ دهید که:
مشکل تر هستند.
جواب دادن به آنها وقت بیشتری میگیرد.
نمره کمتری دارند.
در امتحانات تستی برای انتخاب پاسخ درست دقت کنید.ابتدا پاسخهایی را که میدانید اشتباه است، کنار بگذارید.
اگر تست نمرهی منفی ندارد، از بین پاسخهای باقی مانده، پاسخ صحیح را انتخاب نمایید و یا حدس بزنید.
اگر امتحان نمره منفی دارد و شما دلیل خاصی برای انتخاب پاسخ خود ندارید، حدس نزنید.
شک نکنید، معمولا اولین گزینه ای که انتخاب میکنید، پاسخ صحیح است. پس پاسخ خود را تغییر ندهید، مگر اینکه واقعا به نتیجهی قطعی رسیده باشید.
در امتحانات تشریحی، قبل از پاسخ دادن به سۆالات خوب فکر کنید.
ابتدا نکات مهمی را که راجع به سۆالات به دهنتان میرسد، در چرک نویس یادداشت کنید.
این نکات را به ترتیب شماره گذاری کنید.
سپس آنها را تنظیم کرده و پاکنویس کنید.
در پاسخ به سۆالات تشریحی، به اصل موضوع بپردازید و حاشیه نروید.
در جملهی اول موضوع اصلی را بیان کنید.
مقدمه ای برای آن بنویسید.
سپس موضوع را با جزئیات بیشتری شرح دهید.
به سۆال توجه کنید و فقط به آنچه از شما خواسته شده پاسخ دهید. از توضیحات غیر ضروری و مثالهای اضافی بپرهیزید.
10% از وقت امتحان را برای مرور مطالب کنار بگذارید.
برای ترک کردن جلسهی امتحان عجله نکنید.
در انتها تمام سۆالات را مرور کنید.
مطمئن شوید که به تمام سۆالات پاسخ داده اید.
وقتی نتیجهی امتحان را گرفتید، آن را بررسی کنید.
به اشکالات خود توجه کرده و سعی کنید در آن زمینه بیشتر مطالعه کنید.
برای امتحانات آخر سال، سۆالات امتحانات کلاسی را دوره کنید تا اشتباهات گذشته را تکرار نکنید.
تقویت اعتماد به نفس کودک با این 10 روش
اعتمادبهنفس از این احساس نشات می گیرد که ایمان داشته باشیم توانایی انجام بسیاری از کارها را داریم و کمک های ما و کارهایی که انجام می دهیم ارزش و اعتبار دارند. برخی ها اعتقاد دارند اعتمادبهنفس احساسی زودگذر و ناپایا است؛ گاهی آدم حس خوبی به خود دارد و گاهی این طور نیست. همین مساله باعث می شود تا به همین ترتیب به کودکان خود اعتمادبهنفس بیاموزیم. به عنوان پدر یا مادر، این وظیفه شما است که احترام به خویشتن و ارزش قایل شدن برای خود، توانایی های خود و فرهنگ خود را به کودک بیاموزید. در همین راستا، 10 راهکار موثر برایتان نام برده ایم تا با کمک آنها این ماموریت را به خوبی به انجام برسانید.
بی قید و شرط به او عشق بورزید
احساس اعتمادبهنفس در کودکان زمانی شکوفا می شود و رشد می کند که از والدین خود بشنود: «من تو را دوست دارم و مهم نیست چه کسی هستی و چه کارهایی می کنی». این عبارت حس رضایت و اعتمادبه نفس زیادی به کودک می دهد و تلاش می کند تا نقاط قوت خود را افزایش دهد و بر مهارت هایش بیفزاید.
فرزند خود را در محبت خالصانه غرق کنید. او را با مهربانی در آغوش بگیرید، ببوسید و برای تحسین به شانه هایش بزنید. همیشه عشق خود به فرزندتان را به زبان بیاورید و او را مطمئن کنید همیشه شما او را دوست دارید. وقتی می خواهید رفتار اشتباه کودک را تصحیح کنید، یا برای اشتباهی که کرده او را تنبیه کنید حتما به او یادآوری کنید این رفتار اوست که ناشایست بوده نه خود او.
به طور مثال، به جای این جمله: «تو پسر شیطانی هستی، چرا نمی توانی درست رفتار کنی؟» بگویید: «هل دادن دوستت کار خوبی نیست. ممکن است او آسیب ببیند. لطفا دیگر این کار را انجام نده.»
به او توجه کنید
توجه ویژه خود را همیشه به فرزندتان نشان دهید. این باعث می شود تا کودک به طور غیرمستقیم درک کند تا چه اندازه برای او ارزش قایل هستید. این توجه زمان زیادی از شما نمی گیرد. مثلا وقتی در حال چک کردن ایمیل های خود هستید، می توانید چند دقیقه از کار دست بکشید و به حرف های او گوش کنید. یا هنگامی که سوالی از شما می پرسد با دقت به او پاسخ دهید و در آن لحظه کوتاه، کارهای دیگر خود را کنار بگذارید. در چشمان او نگاه کنید تا باور کند واقعا به او توجه دارید و همه حرف هایش را می شنوید. اگر کودک با حرف های زیاد خود شما را از کارهایتان انداخت، بدون اینکه نیاز او را نادیده بگیرید از او بپرسید مثلا نقاشی کشیدن او چقدر طول می کشد زیرا شما باید بروید و شام درست کنید.
محدودیت ها را با او بیاموزید
به کودک پیش دبستانی خود باید برخی قوانین و محدودیت ها را بیاموزید. به طور مثال، اگر به او گفته اید باید اسنک و میانوعده های خود را در آشپزخانه میل کند، هرگز به او اجازه ندهید با بیسکوئیت یا میوه ای که در دست دارد در اتاق ها رژه برود. هر محدودیتی برای او تعیین می کنید تا انتها به آن پایبند باشید. این رفتار به او می آموزد برخی از قواعد را باید رعایت کرد و همیشه به آنها پایبند بود. خیلی زود هم به آنها عادت می کند و جزوی از وجود او خواهد شد.
خطر کردن را به او بیاموزید
این شهامت را در وجود فرزند خود پرورش دهید تا مسایل جدید را امتحان کند. غذاهای جدید امتحان کند، با افراد جدید دوست شود یا سهچرخه سواری را امتحان کند. به او بیاموزید بدون خطر کردن در زندگی نمی تواند موفق شود. البته میزان این ریسک ها باید کنترل شده و اصطلاحا سالم باشد.
سپس، به او اجازه دهید برای به نتیجه رساندن تلاش های خود سماجت به خرج دهد. به این معنا که همین که دچار ناامیدی شد فورا به کمک او نشتابید. اگر مثلا نمی توانست اسباب بازی خود را درست کند، سریع نگویید من برایت انجام می دهم. این کار به اعتمادبهنفس کودک لطمه می زند.
اجازه دهید اشتباه کند
یکی از احتمالات و نتیاج خطر کردن فرزندان، این است که اشتباه کنند. این امر اشکالی ندارد. حتی کودک می آموزد اشتباه کردن نیز جزوی از زندگی است و این به رشد اعتمادبهنفس او کمک می کند. به طور مثال، هنگامی که کودک بشقاب خود را لبه میز می گذارد و بشقاب به زمین می افتد، به او اجازه دهید تا خودش یاد بگیرد دفعه بعد بشقاب را کجا باید بگذارد که به راحتی واژگون نشود. به این ترتیب، او اعتمادبهنفس خود را از دست نمی دهد و متوجه می شود گاهی می توان اشتباه کرد.
از مقایسه کردن دست بردارید
صحبت هایی همچون: «چرا نمی توانی همچون سارا خوب باشی؟» به فرزند شما این پیغام را القا می کند که او خوب نیست و برای شما ارزش و احترامی ندارد. حتی مقایسه های مثبت همچون: «تو بهترین بازیکن هستی» نیز به روحیه و اعتمادبهنفس کودکان لطمه وارد می کند. باید بدون اینکه او را با دیگران مقایسه کنید – یا او را بالا ببرید و از دیگران بهتر نشان دهید یا او را تحقیر کنید – به او حس ارزشمند بودن بدهید. باید بداند کاری که انجام می دهد بدون قیاس با دیگران درست یا نادرست است.
ابراز همدردی کردن
اگر کودک قادر نیست کارهایی راانجام دهد که همسن و سال های او انجام می دهند، با او همدردی کنید و این درد را با اشاره به نقاط مثبت او، تسکین دهید. به طور مثال، اگر کودک نمی تواند همچون سارا توپ بگیرد به او بگویید: «سارا خیلی خوب توپ ها را می گیرد و تو هم خیلی خوب نقاشی می کنی». این باعث می شود تا کودک به جای تمرکز روی نقاط منفی خود به توانایی ها و مهارت های خود فکر کند و در نتیجه اعتمادبهنفس بیشتری بیابد.
به او شهامت بدهید
همه کودکان به توجه، تشویق و حمایت افراد موردعلاقهشان، نیاز دارند. به طور مثال: «من به تو ایمان دارم و می دانم موفق می شوی زیرا تلاش های تو را می بینم. به تلاش هایت ادامه بده» شهامت بخشیدن به کودک در خلال انجام کارها باعث می شود تا با توان بیشتری مسوولیت هایش را به انجام برساند. این حتی از تشویق پس از انجام کارهای نیز موثرتر است. به طور مثال، اگر کودک در تلاش برای بستن بند کفش خود است، او را تشویق کنید که می توانید به جا اینکه بگویید من برایتان انجام می دهم.
کارهای مثبت او را تحسین کنید
همه انسان ها از بزرگ و کوچک گرفته تا پیر یا کودک از تحسین شدن و مورد تشویق قرار گرفتن لذت می برند. همین باعث می شود تا کارهای مثبت بیشتر انجام دهند و بیشتر مورد تشویق قرار بگیرند. به طور مثال، وقتی پدر خانواده به خانه آمد به او بگویید: «سارا همه وسایل سالاد را خودش شسته است» این باعث می شود تا کودک احساس فوق العاده ای پیدا کند و به دنبال آن، محبت و تشویق پدر را نیز دریافت کند.
یا مثلا به جای گفتن «آفرین» به او بگویید: «ممنون که با حوصله در کنار من در صف ایستادی». این حرف باعث می شود تا کودک احساس ارزشمند بودن پیدا کند و متوجه شود چه کار درستی انجام داده است.
با دقت به حرف هایش گوش دهید
هنگامی که فرزندتان با شما حرف می زند، دست از کارهای خود بکشید و با دقت به حرف هایش گوش کنید. در چشمان او نگاه کنید تا متوجه شود همه کلماتش را می شنوید و حواستان جای دیگری نیست. به این ترتیب متوجه می شود عقاید و حرف های او ارزش دارند. در برابر غم ها و خوشحالی هایش پاسخی داشته باشید که حس همدردی را القا کند. با پذیرش احساسات کودک این مساله را به او القا می کنید که همه حرف های او برای شما ارزشمند است.
مقابله با بچه قلدر!
به همان اندازه که پردازش کردن این اطلاعات سخت است، مهم است که همان موقع با آن برخورد کنید. این زورگویی و قلدری چه فیزیکی باشد و چه کلامی، اگر متوقف نشود موجب بروز رفتارهای خشونت آمیز غیر اجتماعی بیشتر شده و در موفقیت فرزندتان در درس و تحصیل و توانایی او برای دوستیابی و حفظ دوستانش، اختلال ایجاد میکند.
درک رفتار قلدرمآبانه
بچه ها به دلایل مختلف قلدری میکنند. بعضی از آنها به خاطر احساس ناامنی که دارند اینکار را میکنند. زورگفتن به یک نفر که به نظر میرسد از نظر احساسی و فیزیکی ضعیف تر است فرد را دچار این احساس میکند که مهمتر و محبوبتر است و کنترل اوضاع را در دست دارد. در سایر موارد، بچهها به این دلیل قلدری میکنند که نمیدانند زورگفتن به بچههای دیگر که به خاطر جثه، ظاهر، نژاد یا مذهب متفاوت با اوست، کاری اشتباه و غیرقابلقبول است.
در برخی موارد، قلدری جزئی از یک روند مداوم از رفتارهای خشونت آمیز و جسورانه است. این بچه ها برای یادگرفتن نحوه کنترل خشم و عصبانیت یا سایر احساسات قوی خود نیاز به کمک دارند. شاید مهارت لازم برای همکاری و مشارکت با دیگران را نداشته باشند. مشاوره های تخصصی میتواند به آنها کمک کند کنار آمدن با احساساتشان، محدود کردن قلدریها و بالا بردن مهارتهای اجتماعیشان را یاد بگیرند.
بعضی از بچه هایی که در مدرسه قلدری میکنند، رفتاری را که در خانه میبینند را کپی میکنند. بچههایی که درمعرض رفتارهای و روابط خشونت آمیز و نامهربان در خانواده خود هستند معمولاً یاد میگیرند که با دیگران هم همانطور برخورد کنند و فکر میکنند که با قلدری کردن میتوانند کنترل بقیه بچههایی که به نظرشان ضعیف میآیند را در دست بگیرند.
کمک به بچه ها برای کنار گذاشتن قلدری
اجازه بدهید فرزندتان بداند که قلدری کردن رفتاری غیرقابل قبول است و میتواند عواقب جدی در خانه، مدرسه و اجتماع برای آنها داشته باشد.
سعی کنید دلیل پشت این رفتار فرزندتان را بفهمید. در برخی موارد، بچه ها به این دلیل قلدری میکنند که برای کنترل احساساتی مثل عصبانیت، خستگی یا عدم امنیت مشکل دارند. در سایر موارد، این بچه ها راه های همکاری کردن برای حل مشکلات و تعارضات و همچنین درک تفاوت ها را یاد نگرفته اند.
چند راهکار
حتماً:
• قلدری را جدی بگیرید. کاری کنید که فرزندتان حتماً بفهمد که شما قلدری کردن در خانه یا هر جای دیگری را تحمل نمیکنید. قوانینی برای قلدری ها و رعایت کردن آن بگذارید. اگر با گرفتن امتیازهایی که به فرزندتان دادهاید میخواهید او را تنبیه کنید، دقت کنید که این کار حتماً به جا و مناسب باشد. مثلاً اگر فرزندتان از طریق ایمیل، اس ام اس یا سایتهای اجتماعی قلدری میکند، ارتباطات کامپیوتری و تلفنی او را برای مدتی محدود کنید. اگر فرزندتان در خانه با خواهر و برادرها یا دیگران رفتاری خشن دارد، آن را متوقف کنید. راههای مناسب تری برای واکنش دادن به او آموزش دهید مثل دور شدن از موقعیت.
• به بچه ها یاد بدهید با دیگران با مهربانی و احترام رفتار کنند. به فرزندتان یاد بدهید که درست نیست تفاوتها را مسخره کند (مثلاً تفوتهای نژادی، قومی، ظاهری، مذهبی، نیازهای خاص، جنسیتی، وضعیت مالی و اقتصادی) و سعی کنید یک حس همدردی برای افرادی که با او متفاوت هستند در او ایجاد کنید.
• در مورد زندگی اجتماعی فرزندتان بیشتر بدانید. بر عواملی که ممکن است بر رفتار فرزندتان در محیط مدرسه (یا هر مکانی که قلدری کردن در آنجا اتفاق میافتد) تاثیرگذار است دقت کنید. با والدین دوستان فرزندتان، همسالان او، معلمین و مشاورین مدرسه گفتگو کنید. آیا بقیه بچهها هم قلدری میکنند؟ دوستان فرزندتان چطور؟ در مدرسه بچهها با چه فشارهایی روبه رو هستند؟ درمورد این روابط با فرزندتان حرف بزنید. سعی کنید آنها را در فعالیت های خارج مدرسه شرکت دهید تا دوستی های جدید ایجاد کنند.
• رفتار خوب را در آنها تقویت کنید. تقویت مثبت از تادیب منفی بسیار موثرتر است. کارهای خوب فرزندتان را ببینید و زمانیکه رفتارهایی مثبت و سازنده از خود نشان میدهند، آنها را ببینید و تحسین کنید.
• الگوی خوبی باشید. به نحوه حرف زدن خود و نحوه برخورد با مشکلات دقت کنید. اگر با خشونت رفتار کنید این احتمال وجود دارد که شما را الگوی خودشان قرار دهند. سعی کنید رفتارهای مثبت هرکس را به فرزندتان نشان دهید نه رفتارهای منفی آنها را. و وقتی در زندگی خودتان مشکلاتی ایجاد میشود، درمورد سختیها و دشواری هایی که دارید و طریقه برخوردتان با احساساتتان با کودکتان صادق باشید.
از خانه شروع کنید
وقتی به دنبال تاثیراتی که بر فرزندتان وجود دارد هستید، اول به اتفاقاتی که در خانه میافتد دقت کنید. بچههایی که با داد و فریاد، فحش دادن، تحقیر کردن، انتقادهای خشن یا عصبانیت فیزیکی بزرگ میشوند، احتمال اینکه آن رفتارها را در اجتماع نشان دهند بسیار بالا است.
کاملاً طبیعی است که بچهها با خواهر و برادرهای خود در خانه دعوا کنند. و تا زمانیکه احتمال خطر خشونت فیزیکی وجود ندارد، عاقلانه است که خودتان را دخالت ندهید. اما باید فحش دادنها و رفتارهای فیزیکی آنها را به خوبی مدنظر داشته باشید تا حتماً هرازگاهی درمورد رفتارهای قابل قبول با فرزندتان صحبت کنید.
خیلی مهم است که رفتار خودتان را هم کنترل کنید. به طریقه حرف زدنتان با کودک و واکنشی که به احساسات قوی خود میدهید، دقت کنید. ممکن است موقعیتهایی ایجاد شود که نیاز به تادیب و انتقاد سازنده باشد. اما اجازه ندهید که این مسئله به فحش دادن و تهمت زدن کشیده شود. اگر از رفتار فرزندتان راضی نیستید، به او بگویید که دوست دارید این رفتارش را تغییر دهد.
اگر خانواده شما زندگی پر استرسی دارند که فکر میکنید ممکن است با رفتار فرزندتان در ارتباط باشد، میتوانید از مشاوران و معلمین مدرسه او کمک بگیرید. پزشکان روانشناس و مشاوران هم می توانند در این زمینه به شما کمک کنند.
درخواست کمک
برای کمک به یک کودک برای دست کشیدن از قلدری، با معلمین، مشاوران و سایر مسئولین مدرسه صحبت کنید تا ببینید چه کسی میتواند موقعیتهایی که موجب قلدری کردن میشود را پیدا کنند.
همچنین پزشکتان هم میتواند کمکتان کند. اگر فرزندتان سابقه مجادله، جنگ طلبی، و مشکل در کنترل عصبانیت دارد، حتماً او را برای ارزیابی نزد متخصص ببرید.
در کمک به کودکان برای کنار گذاشتن قلدری، یادتان باشد که رفتار بد خود به خود از بین نمیرود. به موفقیت و خوشبختی که دوست دارید فرزندتان در مدرسه، کار و روابط خود در طول زندگی داشته باشد، فکر کنید و بدانید که متوقف کردن قلدری در این لحظه به شما برای رسیدن به آن اهداف کمک میکند.